همیشه بر آنم که کسی را نشکنم ولی وقتی به خودم نگاه میکنم تکه تکه ام

همۀ کسانی را که از آنها گله دارید، مثل دانۀ تسبیح ردیف کنید و یکییکی دعایشان کنید. نخستین اثر این دعا این است که حبۀ آتشی را که در دلتان بوده، بیرون میاندازید. قدیمها که قلیان کشیدن مرسوم بود، گاهی ذغال گداخته از سر قلیان روی قالی میافتاد و فرصت اینکه بروند و اَنبُر بیاورند، نبود؛ ناچار آن آتش را با دستشان برمیداشتند و دور میانداختند. اگر کسی از تو غیبتی کرده یا نسبت ناروایی به تو داده، این آتش افتاده روی دلت که از قالی گرانبهاتر است. تا بخواهی برایش ثابت کنی که تو تقصیرکار نبودهای، سوختهای! پس دعایش کن. اول خودت را نجات بده تا دلت بیشتر از این تاول نزند، بعدش خدا خودش میداند که چطور مسئله را حل کند. آیت الله حائری شیرازی + نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم آذر ۱۴۰۲ ساعت 23:30 توسط الهام  | 

چون دوستان مسلمانم آنچه را که لازم است انجام خواهند داد؛ ان شاءالله ...آنان :1. لباسهایم را از تنم بیرون میآورند ...2. مرا میشویند ...3. کفنم میکنند ...4. مرا از خانهام بیرون میبرند و به خانه جدیدم (قبر) منتقلم میکنند ...5. افراد زیادی برای تشییع جنازهام می آیند ...⏰